Matteo Carcassi (1792 - 1853)
Matteo Carcassi is een van de voornaamste Italiaanse gitaarvirtuozen en – componisten.
Een gitaarmethode zonder studies van Carcassi is haast ondenkbaar.
Matteo studeerde eerste piano, maar schakelde over naar gitaar toen hij nog in zijn prille jeugd was. Als tiener heeft hij al de reputatie een virtuoos te zijn. In 1820 concerteert hij te Parijs na een concertreis in Duitsland. in Mainz verschijnen zijn eerste werken (o.a. drie sonaten). In Duitsland leert hij ook een Frans gitarist kennen, Antoine Meisonnier (1783-na 1834) die later te Parijs uitgever wordt en het merendeel van de muziek van Carcassi zal uitgeven. In 1822 concerteert Carcassi met zoveel succes te Londen, dat hij er geruime tijd ieder jaar opnieuw naartoe gaat. Intussen geeft hij ook recitals in Duitsland, maar uitelndelijk is het Parijs, het grote kunstcentrum, dat hem het meest aanlokt. Daar leeft ook zijn grote rivaal, Carulli, die eveneens concerteert en componeert. Maar Carulli is oud geworden, de vingers worden stram en hij concerteert minder. Dan treedt Carcassi op de voorgrond, jong, vitaal, met nieuwe ideeën en modernere muziek. In minder dan geen tijd is de rivaliteit in het voordeel van Carcassi beslecht. In 1863 keert Carcassi voor de eerste maal terug naar Italië.
Evenals Carulli kent Matteo een rusteloos leven. Uiteindelijk blijft hij dan in Parijs wonen tot zijn dood in 1853.
Carcassi speelde zonder vingernagels, hij gebruikte de hogere posities uitdrukkelijker, hij had een sterker gevoel voor melodie dan zijn tijdsgenoten, hij paste een grotere waaier van effecten toe en speelde in een andere instrumentale houding.
Hij was één van de eerste die de ‘klassieke houding’ aannam, die hedendaags is geaccepteerd; een voetenbankje onder de linkervoet met de gitaar op de linkerknie geplaatst.
Zijn voornaamste werken zijn: Metodo op. 59 in drie delen; 25 Studi melodici e progressivi op. 60; sei capricci op. 26; walsen, menuetten, transcripties, enz.
Zijn werken zijn origineel, verfijnd en zeer gitaristiek.